Stwardnienie rozsiane

W przebiegu choroby można zauważyć okresy zaostrzeń (rzutów) oraz okresy remisji, w czasie których objawy mogą całkowicie ustąpić. Każdy kolejny rzut choroby wiąże się pogłębieniem się objawów neurologicznych. Choroba może mieć też postać tzw. pierwotnie postępującą, która od początku ma charakter postępujący bez jednoznacznie widocznych rzutów.

Najczęstsze objawy:

• zaburzenie widzenia (podwójne, nieostre widzenie, ograniczone pole widzenia, mroczki przed oczami, a nawet przemijająca ślepota), - zaburzenia połykania (dysfagia),
• oczopląs (tzw. pływające gałki oczne podczas patrzenia w bok),
• drżenie zamiarowe (drżenie pojawiające się podczas wykonywania określonego ruchu),
• zaburzenia mowy (mowa skandowana – chory wymawia oddzielnie kolejne sylaby każdego słowa), - wzmożone napięcie mięśni kończyn oraz towarzyszące mu przykurcze mięśni (zauważalne szczególnie w późniejszym okresie choroby), - zaburzenie czynności zwieraczy (nieotrzymanie lub zatrzymanie moczu), - parestezje (mrowienia dotyczące jednej lub więcej kończyn, tułowia, a nawet głowy)
• osłabienie określonych grup mięśniowych (szczególnie kończyn górnych lub dolnych), - duża chwiejność nastroju, od euforii do depresji, a nawet wystąpienie nerwicy,
• inne objawy związane z indywidualnym umiejscowieniem zmian chorobowych, np. padaczka, impotencja, zawroty głowy, zaburzenia równowagi;

Objawy mogą ulec zaostrzeniu pod wpływem ciepła.

Leczenie

• łagodzenie rzutów choroby (farmakoterapia),
• leczenie objawowe (leki przeciwbólowe, przeciwdepresyjne),
• zapobieganie następnym rzutom;

Ważnym elementem procesu leczenia w każdym etapie choroby jest codzienna dawka aktywności fizycznej. W celu poprawienia i utrzymania sprawności fizycznej chorego stosuje się ćwiczenia czynne wolne zdrowych mięśni, natomiast w późniejszych okresach choroby leczenie uzależnione jest od występujących dysfunkcji. Podczas całego okresu choroby dobierane jest także zaopatrzenie ortopedyczne oraz prowadzone są ćwiczenia chodu. Leczenie ruchem wspomagane jest także zabiegami fizykoterapeutycznymi. Należą do nich: krioterapia, elektrostymulacja, ultradźwięki, magnetoterapię, kąpiele lecznicze (np. solankowe, perełkowe) oraz zabiegi z wykorzystaniem pasty borowinowej.

W okresach poza rzutami choroby bardzo dobrym sposobem na usprawnienie krążenia oraz odżywienie tkanek jest stosowanie zabiegów masażu. Najczęściej stosowanym jest masaż klasyczny, którego zakres uzależniony jest od potrzeb. Wykonuje się masaż ogólny lub masaż tylko wybranych części ciała. Początkowo stosujemy delikatne głaskanie, lekkie, powolny rozcieranie, powolne ugniatanie oraz uciski.

W przypadku, gdy techniki rozcierania lub ugniatania potęgują objawy, należy zrezygnować z ich wykonywania. W zależności od potrzeb można także zastosować drenaż limfatyczny (całego ciała lub tylko wybranych okolic) oraz techniki masażu segmentarnego (szczególnie w przypadku problemów z pęcherzem moczowym).

Ocena:

0.00

Oddanych głosów: 0

Powrót  |  Do góry  |  Poleć znajomemu