Tak mi dobrze...cz.I

Niestety początek tegorocznej jesieni nie różnił się od wszystkich poprzednich. Deszcz, przemoczone buty, kiepskie samopoczucie i do tego wszystkiego jeszcze szef, który denerwuje mnie niezależnie od pory roku.

To była środa. Jak zwykle rano pojechałam do pracy. Spóźniłam się dosłownie 15 minut, ponieważ utknęłam w gigantycznym porannym korku. Pech chciał, że szef był dzisiaj bardzo wcześnie rano w biurze w nie najlepszym humorze. Jeszcze za nim zdążyłam powiedzieć dzień dobry i wyjaśnić przyczynę mojego spóźnienia porządnie mi się oberwało. Nakrzyczał na mnie i obiecał zabrać premię za ten miesiąc. Załamałam się. Zarabiam nie za dużo a tu jeszcze chce mi zabrać premie. Cały dzień chodziłam wściekła. Na szczęście na zegarze wybiła godzina 17. Zaczęłam się zbierać do wyjścia. A tu nagle widzę szefa w moim biurze jeszcze bardziej wściekłego niż rano, który krzyczy do mnie, że jestem niezdyscyplinowana, że się spóźniam i nie odrabiam zmarnowanego rano czasu. Karze mi zostać te 15 minut, które spóźniłam się rano- usiadłam, wszytko się we mnie po prostu gotowało, nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić. Zaczęłam nerwowo szukać telefonu w torebce, która jak na złość spadła mi z kolan i wysypała swoją zawartość na podłogę. Zaczęłam zbierać rzeczy. Wpadła mi w ręce jakaś wizytówka, którą miałam zamiar od razu wyrzucić. Jednak coś, sama nie wiem co, mnie przed tym powstrzymało. Spoglądam na nią i przypominam sobie twarz mojej przyjaciółki Moniki, która z wielkim entuzjazmem opowiadała mi o swoim pierwszym masażu. Nigdy nie dałam się jej namówić na wizytę w żadnym spa czy salonie masażu. Chyba dlatego, że naczytałam się tyle o bólu jaki może sprawiać masażysta, o siniakach jakie zostają i o tym krępującym leżeniu nago. Ale byłam tak zła, że musiałam gdzieś ulokować złe emocje, żeby nie potrzaskać wszystkich talerzy w domu. Zamówiłam taksówkę. Postanowiłam właśnie dziś odbyć swój pierwszy masaż.

Właściwie dopiero siedząc w taksówce, uświadomiłam sobie, że nie umówiłam się na ten masaż, ma który jadę. Miałam jednak nadzieję,że znajdą się jakieś ręce, które zechcą odprężyć moje ciało. I znalazły się. Tylko musiałam poczekać 20 minut. Usiadałam i zaczęły mnie nachodzić różne pytania. Czy nie będę się wstydziła leżeć naga? Czy nie będzie mi zimno? A co będzie jak zasnę? Przecież jestem taka przemęczona, mało sypiam. Co powie na to mój mąż? Czy będę mogła wziąć prysznic? Bo przecież moje ciało nie jest zbyt świeże po całym dniu. Jaki masaż wybrać? Przecież jest ich tyle. Ile trwa taki zabieg? Myślę, że gdyby nie poproszono mnie do pokoju tych pytań natworzyłoby mi się jeszcze dużo więcej.

Anna Leszczyńska

Ocena:

0.00

Oddanych głosów: 0

Powrót  |  Do góry  |  Poleć znajomemu